PUMA99 GAME ONLINE MOBILE — GAŁĘZIE ORĘDZIA

Michelina coraz częściej odwiedza Betanię.
Czego Pan od niej oczekuje?
W modlitwie stara się poznać plan Boży. Odczuwa, że Pan chce ją do siebie przyciągnąć paktem miłości wyłącznej, że ją wzywa, by była tylko Jego; jednocześnie spostrzega jednak, że nie jest powołana, by żyć w zakonie.
Postrzega bardzo wyraźnie, że świat potrzebuje poznania Miłości Bożej; młodzi, rodziny, robotnicy, całe środowiska społeczne muszą być przyprowadzone do Chrystusa.
Czuje, że polem jej pracy apostolskiej jest świat; że miejscem uświęcenia jest świat, że rzeczywistością, w którą ma się zaangażować jest świat.
Michalina opowiada: Mój związek z Betanią stawał się coraz ściślejszy. Odczuwając coraz większą fascynację, odnajdując się w pełni w tej duchowości, powiedziałam o tym przyciąganiu Matce Małgorzacie od Najświętszego Serca i zapytałam, czy pozostając w świecie i w aktywnym apostolstwie, nie mogłabym mieć jeszcze ściślejszej więzi z Betanią.
Uzyskałam na to zgodę 8 grudnia tego samego roku (1932).
W 1932 Michelina poświęca się Bogu, dzieląc z siostrami duchowość Miłości Nieskończonej zobowiązuje się do życia radami ewangelicznymi w świecie, pozostając w swojej rodzinie naturalnej, kontynuując swoją pracę zawodową i działalność apostolską. Pan udziela jej daru doświadczenia życia w świeckiej konsekracji, przygotowując ją do szczególnej misji.
Poprzez Provida Mater i Primo Feliciter, Kościół właśnie w tym okresie uznaje oficjalnie, że jest możliwa pełna konsekracja Bogu u osób, które wybierają pozostawanie w świecie, by nieść mu Boga.
Latem 1948 Vera Dalmasso prosi Przełożoną Generalną, Matkę Małgorzatę Marię Paolę Agnellet, aby powołała do życia grupę konsekrowanych świeckich spośród Wiernych Przyjaciółek Betanii.
8 grudnia 1948 Michelina i jej siedem towarzyszek rozpoczynają przygodę Instytutu Świeckiego Misjonarek Miłości Nieskończonej…
Opiekę duchową nad wspólnotą Biskup powierza bp Paolo Agrano.
Pan pokazuje, że błogosławi tę nową rodzinę dając jej entuzjastyczne powołania.
Michelina pozostawia pracę zawodową, żeby poświęcić się całkowicie formacji, spotkaniom i wizytom w różnych grupach. Razem z bp Agrano prowadzi grupę w konsekwencji i jedności zamierzeń ku ważnym celom: otwarciu domu Caritas, zatwierdzenia Instytutu na prawie diecezjalnym, zatwierdzeniu nowych Konstytucji. Przez 30 lat –do 1978 roku pełni funkcję Odpowiedzialnej. Z ogromną miłością i całkowitym oddaniem służy MISSAI, Dziełu Miłości Nieskończonej, Kościołowi – do końca.
Odchodzi do Pana 17 sierpnia 1995 roku.