FORMASI4D GAME ONLINE — GAŁĘZIE ORĘDZIA

1. Punkt wyjścia wyrazimy określeniem „wierzyć miłości”.
Dla kapłana wierzyć miłości ma szczególny posmak: to wierzyć, że Jezus kocha go w sposób specjalny, gdyż bardziej włącza go w tajemnicę, bardziej dogłębnie i znamiennie pozwala mu doświadczyć miłości i miłosierdzia, daje możliwość udziału w sposób przyjacielski i nieprzebrany w zbawczej męce. „Nazwałem was przyjaciółmi” .
Kapłan otrzymuje tę miłość szczególnego upodobania, zbliżając się pokornie i z ufnością do Serca Jezusowego, wchodząc do specjalnych „pomieszczeń”, które zostały zarezerwowane dla niego, zgłębiając cnoty kapłańskie tegoż Bożego Serca.
W takiej to szkole uczy się „wierzyć miłości”.
2. Zawierzenie miłości prowadzi do całkowitego zdania się na Boga i Jego świętą wolę. Tę odpowiedź wiary – wyrzeczenia chrześcijanin powinien dawać od dnia swego chrztu, gdyż przez chrzest jest on wszczepiony w Jezusa Chrystusa, uczestniczy w synostwie Boga posłusznego i kochającego, należy do Niego całkowicie i Jemu jest poświęcony. Kapłan, przez sakrament kapłaństwa, uczestniczy w sposób szczególny w tej konsekracji.
3. W Przymierzu Kapłańskim poświęcenie się Najświętszemu Sercu – a poprzez nie – nieskończonej miłości Bożej, jest punktem istotnym całej duchowości. W akcie konsekracji (lub lepiej: adoracji i oddaniu) Bogu, Miłości Nieskończonej, kapłan pozwala się porwać przez Jezusa Chrystusa (jak to pięknie wyraża św. Paweł), pozwala się kochać przez Niego „na sposób Boży” jak tylko Bóg umie kochać.
4. Innym fundamentalnym punktem duchowości Przymierza Kapłańskiego jest jedność kapłanów z biskupem i Papieżem, a zwłaszcza z własnym biskupem i całym jego prezbiterium. Taka łączność jest istotna dla kapłanów i całego Kościoła z tego względu, że jedność jest sercem tajemnicy Trójcy Świętej. Siłą Boga Trójjedynego (Ojca, Syna i Ducha Świętego) jest właśnie Jego nieskończona i nienaruszalna jedność.
5. Ostatnim punktem duchowości Przymierza Kapłańskiego jest element miłosierdzia w życiu i działalności duszpasterskiej kapłanów. Trzeba tu zauważyć, że kapłan ma być miłosierny nie tylko w czynnościach duszpasterskich, ale i w swoim kapłańskim życiu. Miłosierdzie nie jest dodatkiem, bardziej lub mniej pobłażliwym sposobem traktowania osób w różnych momentach życia. Miłosierdzie jest to relacja, w jakiej Bóg stawia człowieka (Bóg nie może być niemiłosierny w stosunku do człowieka, nawet jeśli mówimy, że karze); kapłan jest kapłanem „z Bożego miłosierdzia”; to miłosierdzie Ojca objawione w Chrystusie ustanawia kogoś kapłanem. Dlatego kapłan, zrodzony z miłosierdzia, nie może żyć w postawie braku miłosierdzia, nie może nie przetwarzać wszystkiego w miłosierdzie.
Miłosierdzie jednak, o którym tu mówimy, jest cechą Bożą; to miłosierdzie zrealizowało wcielenie i odkupienie i w istocie swojej ukierunkowane jest na uwielbienie Bożej miłości i zbawienie człowieka. Miłosierdzie – to nie łaskawość, która przebacza winę nie zmieniając serca tego, który doznał łaski; miłosierdzie jest przede wszystkim „nawróceniem serca, przemianą, odrodzeniem”.
Przymierze Kapłańskie jest świadome tego, że w życiu i działalności pasterskiej kapłana miłosierdzie musi być duszą i przyczyną motywującą wszystko.